Co symbolizuje koń - 5 wymiarów pracy rozwojowej z końmi

Subskrybuj podcast „Z wiatrem w grzywie” na wybranym urządzeniu i otrzymuj powiadomienia o nowych odcinkach:

Dlaczego praca z końmi działa – relacja, ciało, emocje, symbolika i kontakt ze swoją esencją

W wielu baśniach i filmach przychodzi moment, w którym bohater musi porozumieć się z dzikim, wolnym stworzeniem. Czasem to smok, czasem istota przypominająca konia, jak w „Avatarze”. Takiego stworzenia nie da się zdobyć siłą, jednak przy spełnieniu pewnych warunków nawiązuje ono relację z bohaterem i razem tworzą coś wspaniałego. Konie są współczesnymi smokami: łączą wymiar duchowy, emocjonalny, relacyjny i cielesny w jednym. Dlatego są też towarzyszami piekielnie wymagającymi.

Agata Wiatrowska przez blisko 20 lat pracy poznała co najmniej 6–7 metod rozwojowych i terapeutycznych z udziałem koni, a od kilku lat specjalizuje się w modelu NARM (neuroafektywnym modelu relacyjnym). Na żadnym etapie tej drogi nie pojawiło się przekonanie, że podobną skuteczność da się osiągnąć bez koni. Odcinek porządkuje, skąd bierze się ta wyjątkowość, i rozkłada ją na pięć obszarów.

Pierwszy z nich to relacja z istotą pozaludzką. Ma szczególne znaczenie przy zranieniach spowodowanych przez człowieka, trudnościach z bliskością i nadwyrężonym zaufaniu. Wiele osób nie decyduje się na terapię lub utyka w niej właśnie dlatego, że jej pośrednikiem jest drugi człowiek, a sama intymność takiego spotkania budzi lęk, także wobec terapeutów. Koń otwiera inny most relacyjny, na którym układ nerwowy nie zdążył jeszcze postawić „zasieków”. Dzięki temu łatwiej przyjrzeć się własnym wzorcom: jak wchodzi się w kontakt, jak reguluje bliskość i jak wnosi własne potrzeby.

Praca z końmi jednak zawsze pozostanie metodą niszową. Wymaga przestrzeni, środków i odpowiedzialności za stado, więc nie da się jej oferować w każdym gabinecie, tak jak coachingu czy terapii. Także to drogi, które się uzupełniają. Nie każdemu wszystkie obszary zagrają tak samo – dla różnych osób kluczowe okażą się różne z nich. Jednak właśnie dlatego, że to podróż mniej oczywista i bardziej wymagająca, można z niej przywieźć skarby niedostępne w żadnej innej. Więcej o tym – w niniejszym odcinku. Zapraszam!

Ciało, emocje, symbolika konia i esencja „ja” – pozostałe wymiary pracy z końmi

I inne wątki tego odcinka:

Dlaczego właśnie wokół koni rozwinęło się najwięcej metod rozwojowych i terapeutycznych – koń jako kulturowe zwierzę mocy, obecne w snach, filmach i mitach.
Ucieleśnienie i powrót do instynktu: obcowanie z dużymi końskimi ciałami w naturze zaprasza ludzkie ciało do dostrajania się i pierwotnej, ucieleśnionej obecności.
Wzrok peryferyjny jako praktyka uważności „wszędzie i nigdzie” – w kontakcie z naturą i ciałami w stadzie.
Mikrotaniec w stadzie: zamiast stać na usztywnionych nogach, szukanie miejsca, w którym ciało czuje przynależność i bezpieczeństwo.
Regulacja emocjonalna – jak pęd i rozpędzone emocje, z którymi przyjeżdżają uczestnicy, uspokajają się w trakcie pobytu niczym fale na oceanie.
Taniec z emocjami: konie uczą świadomości własnych emocji w relacji ze sobą i z innymi.
Koń jako symbol wolności i siły życiowej – rozumianej jako popęd, ale też szerzej, jako chęć życia grająca w duszy i sercu.
Jeździec i koń jako obraz relacji między częścią racjonalną a emocjonalną, nieświadomą i instynktowną – harmonia albo wewnętrzny konflikt.
Koń jako przewodnik między światami i towarzysz transformacji – od celtyckiej Epony po greckiego centaura Chirona.
Kontakt z esencją „ja” ukrytą pod maskami, adaptacjami i dynamikami potraumatycznymi – coś więcej niż popularny „efekt lustra”.
W odcinku pojawiają się też wieści z ośrodka: wystartowała Szkoła Facylitatorów programów rozwojowych i terapii z końmi, a niedługo pojawią się terminy na Drogę kobiety i Wyprawę po MOC; trwają również programy dla organizacji.