Subskrybuj podcast na wybranym urządzeniu i otrzymuj powiadomienia o nowych odcinkach:
W tym odcinku rozmawiam z Aleksandrą Chybicką-Myszką o podejściu terapeutycznym NARM (Neuroafektywny Model Relacyjny), które pomaga w leczeniu traumy relacyjnej i rozwojowej. To metoda specjalizująca się w pracy z traumą złożoną (C-PTSD), która łączy pracę na poziomie mentalnym, z pracą z emocjami i uważnością na ciało i warstwę duchową. W terapii NARM dążymy do stanu, w którym – jak mówi moja rozmówczyni – osoba ma wewnętrzne poczucie siły, sprawstwa i autentyczności do swobodnej ekspresji siebie. Dążymy do prawdziwej wolności wewnętrznej. NARM koncentruje się jednocześnie na rozpoznawaniu problemów z więzią, rozstrojeniu układu nerwowego i wewnętrznej relacyjności.
Jak to wygląda w praktyce? W przeciwieństwie do terapii, które skupiają się na przeszłości, NARM koncentruje się na tym, jak nasze wcześniejsze doświadczenia wpływają na nas tu i teraz i czego wewnętrznie pragniemy. To podejście nie polega na „grzebaniu w dzieciństwie” (model nieregresujący), czy zastanawianiu się nad nazwaniem problemu (model niepatologizujący), lecz na odkrywaniu mechanizmów, które do dziś kształtują nasze życie. Dzięki temu osoby mogą zrobić krok ku wewnętrznej wolności, w której jest więcej połączenia ze sobą, kontaktu ze swoimi potrzebami, zaufania do siebie i innych, zdrowej autonomiii i miłości/seksualności.
W rozmowie z Olą opowiadamy, czym dokładnie jest trauma relacyjna i w jaki sposób może wpływać na nasze funkcjonowanie.
Jeśli ciekawi Cię, jak nasze relacje z przeszłości wpływają na teraźniejszość i jak można to świadomie zmieniać, ten odcinek jest dla Ciebie!
Podcast trwa 55 minut. Zapraszam do wysłuchania 🙂
O powrocie do siły życiowej, czyli integrowaniu energii płynącej z naszych pierwotnych emocji.
I inne wątki tego odcinka
- Co to jest NARM (Neuroafektywny Model Relacyjny)? Krótkie wprowadzenie do podejścia, które pomaga odzyskać kontakt z samym sobą.
- Kiedy możemy mówić o traumie relacyjnej? Kluczowe obszary, które pozwalają rozpoznać, że mamy do czynienia z tym rodzajem traumy.
- Jak traktujemy samych siebie? Co o sobie myślimy i co może nam to powiedzieć o traumie relacyjnej.
- Czy nasze związki są satysfakcjonujące, czy może odczuwamy w nich samotność? Czy nasze relacje z innymi ludźmi są trwałe i pełne wsparcia, czy często się rozpadają? Czy mamy trudność w nawiązywaniu i utrzymywaniu bliskich więzi? – o obszarach diagnostycznych.
- O mechanizmach odłączania od pierwotnych emocji (acting-in), które są w ciele, a od których próbujemy się odłączać działając w efekcie przeciwko sobie.
- Czy uwalnianie emocji na zewnątrz, czyli acting-out może odłączać nas od rzeczywistych emocji?
- Intencja w NARM – na czym polega? Jak terapia pomaga odkryć głębokie pragnienia, a także głębokie lęki, które często kontrolują nasze życie?
- Dziecięca i dorosła świadomość – czym się różnią? Jak te dwa sposoby przeżywania rzeczywistości wpływają na nasze dorosłe życie i decyzje.
- Jak NARM pomaga w odzyskaniu wewnętrznej równowagi? Główne założenia tej modalności: praca w teraźniejszości, eksploracja stanów emocjonalnych, regulacja układu nerwowego.
- Aleksandra Chybicka-Myszka – kim jest nasza gościni? Więcej o jej doświadczeniu i działalności tutaj: https://chybicka-myszka.pl/, a także o jej zaangażowaniu w STTR Stowarzyszenie Terapeutów Traumy Relacyjnej oraz konferencji majowej https://sttr.pl/
- O konferencji: „Współczesne podejścia w psychoterapii traumy relacyjnej i kompleksowej”, która odbędzie się w dn. 24-25.05.2025 współorganizowanej z Instytutem Psychologii UW we Wrocławiu przeczytasz więcej na stronie Stowarzyszenia STTR.
Wiele osób chce być wolnymi i chce być sobą, ale to wcale nie jest wolnością robienie tego, co chcę. To jest dziecięca świadomość.
Podcastowa kraina rozwoju:
Droga do wolności – rozmowa z Bereniką Bratny – odcinek 11
Zobacz więcejDroga do wolności – rozmowa z Bereniką Bratny – odcinek 11
Niemoc_Moc_Przemoc – odcinek 38
Zobacz więcejNiemoc_Moc_Przemoc – odcinek 38
Dzięki za ciekawy odcinek podcastu.
Zrodził u mnie pytanie – czy i w jaki sposób NARM może być wsparciem dla osób w spektrum autyzmu?
Przy czym nie chodzi mi o “typowe” interwencje terapeutyczne, typu TUS. Raczej o budowanie wrażliwości i uważności na potrzeby takich osób oraz o tworzenie środowiska, w którym mogą rozkwitać (bardzo inspirującym dla mnie jest badanie, w którym okazało się, że 64% pracowników i studentów Uniwersytetu Cambridge ma cechy spektrum – w porównaniu do ok. 3% w populacji ogólnej).