Kiedy choroba staje się początkiem drogi do siebie - rozmowa z Ireną

Listen to “#149 Kiedy choroba staje się początkiem drogi do siebie – rozmowa z Ireną – Z wiatrem w grzywie – podcast” on Spreaker.

Subskrybuj podcast na wybranym urządzeniu i otrzymuj powiadomienia o nowych odcinkach:

Czasem dopiero sytuacja graniczna sprawia, że zaczynamy naprawdę słuchać siebie. Choroba, strata lub głęboki kryzys mogą stać się momentem zatrzymania, który zmienia kierunek całego życia. Nie przez nagłe olśnienie, lecz przez długą, wymagającą drogę powrotu do siebie.

W tym odcinku zapraszam do poruszającej rozmowy z Ireną, która dzieli się swoją czteroletnią drogą rozwojową rozpoczętą w doświadczeniu choroby onkologicznej. To opowieść o stopniowym odmrażaniu emocji, odzyskiwaniu kontaktu z ciałem i odkrywaniu własnego „ja”, które przez lata pozostawało w tle codziennych obowiązków, ról i oczekiwań.

Rozmawiamy o pracy indywidualnej i procesach grupowych, o znaczeniu wsparcia psychologicznego, o relacjach, które nie zawsze potrafią dostrzec wewnętrzne cierpienie. Pojawia się także wątek pracy z końmi – jako doświadczenia głęboko transformującego, ale wymagającego czasu, gotowości i wewnętrznych zasobów.

To rozmowa o tym, że powrót do siebie nie wydarza się naraz. Że wymaga cierpliwości, zgody na trud i odwagi, by iść dalej mimo niepewności. A także o tym, jak z czasem przeszłość przestaje definiować teraźniejszość, stając się jedynie historią – nie tożsamością.

Więcej o tym – w niniejszym odcinku. Zapraszam!

Kilka słów od Ireny:

“Mam na imię Irena, jestem zwyczajną osobą, ze zwyczajnym życiem, jego radościami i problemami. Cztery lata temu byłam na granicy życia i śmierci, bez kontaktu z własnym wnętrzem i z własnym ciałem. Nie wiedziałam czym jest rozwój osobisty, zarządzanie emocjami, jakie znaczenie ma dogłębne poznanie siebie, i jak to może wpłynąć na jakość życia moją i mojego otoczenia. Dziś, mając 52 lata zamykam cykl czteroletniej podróży do wnętrza i samopoznania, która zmieniła bardzo wiele. Co pozostało niezmienne na przestrzeni lat to głębokie pragnienie kontaktu z końmi od wczesnego dzieciństwa. To one przyciągnęły mnie na warsztaty do Agaty, to dzięki nim mogłam doświadczyć głęboko transformujących momentów. Nauczyłam się, że piękne i ekscytujące nie może istnieć bez trudnego. Moim mottem tej podróży stał się cytat z książki Charliego Mackesy.: Chłopiec, kret, lis i koń, który odkryłam dla siebie po pierwszych warsztatach i jest dla mnie wciąż aktualny, a brzmi tak: “Czy to nie dziwne? Widzimy tylko to, co jest poza nami, a prawie wszystko dzieje się w nas.” Zapraszam Was do podróżowania w głąb siebie, bo warto jak cholera, a ja pakuję plecak na kolejną wyprawę u Agaty, już w maju.”apraszam Was do podróżowania w głąb siebie, bo warto jak cholera, a ja pakuję plecak na kolejną wyprawę u Agaty, już w maju.”